10 doświadczeń, które należy wpisać na listę życzeń po pandemii

0
15
views

Od festiwalu latarni w Korei po wyścigi wielbłądów w Omanie – te tradycje sprawiają, że marzymy o przyszłych podróżach.

Od peruwiańskiego Machu Picchu, przez indyjski Taj Mahal po Wielką Rafę Koralową w Australii – miejsca wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Unesco opowiadają historie, i historie kultur i społeczności.

Do chwili obecnej istnieje 1121 obiektów – 869 kulturowych, 213 przyrodniczych i 39 mieszanych. Ale dziedzictwa nie można uchwycić w samych budynkach, pomnikach i krajobrazach.

W wyniku konferencji w 2000 roku w Waszyngtonie we współpracy z Smithsonian Institution, Unesco ustanowiło Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego, aby promować i pomagać zachować tradycje i sposoby wyrażania życia przekazywane z pokolenia na pokolenie.

90 tak zwanych „elementów” – od ugandyjskiego rzemiosła wyrabiania płótna z kory, przez śpiewy wedyjskie w Indiach, po dramatyczne praktyki, takie jak sycylijski teatr lalek i teatr Kabuki – zostało wpisanych na listę inauguracyjną w 2008 roku.

Ostatnia sesja odbyła się w grudniu, a 29 nowych inskrypcji, w tym kultura jastrzębi w Singapurze i tradycje kulinarne, fińska kultura sauny i praktyka konserwacji drewnianej architektury w Japonii, dało w sumie 584 reprezentowanych krajów.

Aby element mógł zostać wpisany na listę, musi być nominowany przez jego własny kraj. W obszernym procesie aplikacyjnym krajowa agencja kultury wyjaśnia, w jaki sposób tradycja jest „niematerialna” i pokazuje, że praktykujący i ich społeczności byli zaangażowani w ten proces.

Kraj musi również wykazać „spis”, który stworzyła społeczność praktykująca; ta dokumentacja pomaga w opracowywaniu materiałów edukacyjnych i środków ochronnych.

Kraje mogą również ubiegać się o wpis na Listę Niematerialnego Dziedzictwa wymagającego pilnej ochrony, która zapewnia finansowanie działań konserwatorskich. W tym przypadku kraj musi wyjaśnić, w jaki sposób tradycja jest zagrożona zanikiem – niebezpieczeństwo, jeśli młodsze pokolenia odejdą od swoich społeczności – i co robi się, aby chronić dziedzictwo.

„To żywe dziedzictwo jest kruche i ryzykujemy utratę jednych z najstarszych i najbardziej wyrazistych tradycji na całym świecie w obliczu postępującej globalizacji i standaryzacji naszego stylu życia” – mówi Ernesto Ottone, zastępca dyrektora generalnego UNESCO w e-mailu.

„Musimy połączyć siły, aby uniknąć utraty bogatej wiedzy i umiejętności, które są niezbędne dla godności, spójności społecznej, ale także dla sprostania współczesnym wyzwaniom związanym ze zmianą klimatu i transformacją społeczną”.

Podczas gdy codzienne życie minionego roku ograniczyło sposoby, w jakie dowiadujemy się o odległych ludziach i miejscach, przeglądanie listy może dać nam poczucie wielu rzeczy, których możemy doświadczyć i odkryć, gdy podróże znów będą możliwe. Te dziesięć tradycji sprawiło, że marzę o przyszłych podróżach.

1. Wyścigi wielbłądów, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Oman

Tradycyjny wyścig wielbłądów w wiosce Oman. Zdjęcie: Twitter

W kulturze arabskiej wielbłądy od dawna są cenione jako wspaniałe stworzenia. Podobnie jak konie pełnej krwi w Kentucky, wielbłądy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich są hodowane i trenowane przez lata do rywalizacji w wyścigach, tradycji, która sięga VII wieku i pozostaje kamieniem węgielnym społeczeństw Beduinów.

Historycznie rzecz biorąc, wyścigi odbywały się z okazji świąt i uroczystości, takich jak wesela, ale w ostatnich latach entuzjazm przeniósł się do miast, gdzie zwierzęta ścigają się po wyznaczonych torach lub po polnych ścieżkach wytyczonych na autostradach. (W dni wyścigów właściciele i fani jeżdżą wzdłuż toru, aby podążać za zwierzętami).

Tradycyjnie mężczyźni trenują wielbłądy, a kobiety wytwarzają sprzęt, taki jak siodła i wodze, i zajmują się ogólną opieką nad zwierzętami. Młodzi zawodnicy i hodowcy uczą się umiejętności od starszych.

2. Łowienie krewetek na koniu, Belgia

W ciągu ostatnich 500 lat połów krewetek był przekazywany z ojców na synów w tradycji, która pozostaje niezmieniona (Źródło: Patrick van Katwijk / Getty Images)

Oostduinkerke to stara wioska rybacka przekształcona w kurort na południowo-zachodnim wybrzeżu Belgii, około 30 mil na zachód od Brugii. Jej płytkie, łagodnie opadające wybrzeże zapewnia doskonały krajobraz do łowienia krewetek na koniach, co jest tradycyjnym sposobem zbierania lokalnych krewetek szarych.

Obecnie jest wykonywana przez małą, oddaną społeczność praktyków, z których większość ojców i dziadków nauczyła ich tej umiejętności.

Rolnicy-rybacy hodują potężne brabanckie konie pociągowe i dwa razy w tygodniu zabierają je do morza. Prowadzą zwierzęta w głąb wody, ciągnąc za sobą sieci nieco z dna oceanu, w przeciwieństwie do nowoczesnego sprzętu do trałowania, który zakłóca siedlisko krewetek. Praktyka wymaga dogłębnej znajomości plaży i pływów.

Tradycja stała się atrakcją turystyczną. Możesz zobaczyć, jak konie walczą z wodą od czerwca do września tego roku. Dwudniowy Festiwal Krewetek jest zaplanowany na lipiec br., ale może zostać odwołany w zależności od sytuacji COVID-19. Zdobycze z pracy rybaków i koni to lokalny przysmak, który można znaleźć w okolicznych restauracjach.

Czytaj: Dziewczyna z Belgii „uciekła” do Etiopii, aby spędzić tydzień z plemieniem Surma

3. Human Towers (Ludzka Wieża), Hiszpania

Human towers. Zdjęcie: Twitter

Siła, równowaga, wytrzymałość, zwinność i zdolności akrobatyczne to tylko niektóre z umiejętności wymaganych do bycia częścią kasztelu lub ludzkiej wieży. Od 1801 roku tradycja śmiałego kalibru jest główną atrakcją festynów na świeżym powietrzu w całej Katalonii w Hiszpanii.

W tym wyczynie bierze udział grupa mężczyzn i kobiet – dorosłych i dzieci – którzy tworzą żywy pylon, stojąc sobie nawzajem na ramionach. Tęgi siłacze zwykle tworzą podstawę, a małe, zwinne dzieci stanowią najwyższe szczeble, które mogą osiągnąć nawet dziesięć lub jedenaście „stopni”.

Hałaśliwy tłum wiwatuje im, a nawet gromadzi się wokół bazy, aby uzyskać dodatkowe wsparcie. Castells to symbol pracy zespołowej i jedności. Tradycja, kamień węgielny kultury katalońskiej, była praktykowana coraz rzadziej w czasie kryzysu gospodarczego na początku XX wieku, a następnie dyktatury Franco (1930-1975), ale reinstytucja demokracji przyniosła powrót do życia ulicznego i festiwali, i wieże zostały ponownie wznoszone.

W dzisiejszych czasach zaciekawieni widzowie przybywają z całego świata, aby być świadkami tego zjawiska podczas obchodów świętych patronów w małych miasteczkach, ale najważniejszym, najbardziej epickim wydarzeniem są zawody, które odbywają się każdego października na arenie w Tarragonie, 60 mil na południowy zachód od Barcelony. W tym roku wydarzenie zostało odwołane z powodu COVID-19, ale plany mają zostać wznowione w 2022 roku.

4. Yeondeunghoe, festiwal oświetlenia latarni, Republika Korei

Yeondeunghoe. Zdjęcie: Twitter

W filozofii buddyjskiej światło mądrości ma zdolność wypędzania ciemności i ludzkiej ignorancji. Ta wiara jest siłą napędową Yeondeunghoe, koreańskich obchodów urodzin Buddy.

Ósmego dnia czwartego miesiąca księżycowego – według kalendarza rzymskiego mniej więcej od końca kwietnia do połowy maja – w miastach i miasteczkach odbywa się teatralna procesja.

W tym roku uroczystość odbędzie się od 14 do 16 maja. Ludzie niosący ręcznie robione lampiony, często robione podczas rodzinnych spotkań, maszerują obok wielkich, misternie wykonanych platform.

Festiwal rozpoczyna się spokojnie tradycyjną kąpielą przedstawiającą Siakjamuniego, Buddę, i kończy się hucznymi wydarzeniami dla społeczności, takimi jak imprezy taneczne na stadionach. Tam, gdzie kiedyś był to rytuał religijny, teraz przyciąga turystę. Święta w Seulu przyciągają dziesiątki tysięcy odwiedzających, ale uroczystości w całym kraju przyciągają jeszcze więcej.

5. Konkurs koszenia trawy, Bośnia i Hercegowina

Konkurs koszenia trawy (Federalne Ministerstwo Kultury i Sportu Bośni i Hercegowiny)

Kupres to gmina (poniżej 3000 mieszkańców) w środkowo-zachodniej Bośni i Hercegowinie, około 90 mil na zachód od Sarajewa. Co roku w lipcu ludzie zbierają się, aby oglądać jedyne zawody na świecie, które pełnią rolę funkcjonalnego krajobrazu.

Mężczyźni w tradycyjnych strojach udają się na Strljanicę, łąkę, z ręcznie robionymi kosami. O zwycięzcach decyduje czas, wysiłek i ilość skoszonej trawy. Aby wygrać, należy zostać „główną kosiarką” i dołączyć do ekskluzywnej linii mistrzów, która sięga wiele pokoleń wstecz.

Konkurs koszenia trawy ma swoje korzenie 200 lat wstecz, choć niektórzy twierdzą, że jest znacznie starszy. To ewoluowało z konieczności – miejscowi podróżujący po górzystym regionie w miesiącach wiosennych musieli ścinać trawę, aby móc ją przechowywać, aby nakarmić cenne bydło przez morderczą zimę.

Opanowanie umiejętności koszenia trawy to tylko część dobrego zdobywania punktów. Uczestnicy muszą być równie biegli w posługiwaniu się specjalistycznymi narzędziami konserwacyjnymi, jak w posługiwaniu się kosami, które często wymagają ostrzenia lub naprawy podczas zawodów. Konkurs odbywa się w festiwalowej atmosferze, na którą składają się pokazy zwierząt, rękodzieło, śpiew i taniec.

6. Rytualne i świąteczne przejawy kultury Konga, Panama

Zdjęcie: Twitter

Od 20 stycznia do Środy Popielcowej, w kwietniu, w Panamie trwa sezon kongijski. W tym świątecznym okresie potomkowie niewolników sprowadzonych z Afryki do Panamy w czasach kolonialnych upamiętniają swoje dziedzictwo i celebrują swoją wolność.

Sezonowe rytuały obejmują śpiew i taniec boso, jako sposób na połączenie się z ziemią. Wiele tańców, przekazywanych przez tradycje ustne, to odgrywanie tradycyjnych opowieści.

Kobiety w społeczności świętują, nosząc kolorowe sukienki, które przypominają czasy, gdy były niewolnicami w okresie kolonialnym Panamy, od 1538 do 1821 roku, i musiały zakraść ubrania swoich panów z braku innych części garderoby. Sezon kończy się w Środę Popielcową, kiedy to w nadmorskich miastach, takich jak Portobelo, dramatyczne przedstawienie wspólnotowe ukazuje społeczność matriarchów pokonującą przebranego diabła energicznym chrztem, który jest symbolem ich wolności.

7. Święto Las Parrandas, Kuba

Zdjęcie: Twitter

Nadążanie za sąsiadami to na Kubie zarówno sztuka, jak i sport. Uroczystość w Las Parrandas jest tam coroczną ekstrawagancją od 1820 roku. Jak głosi legenda, ksiądz z Remedios, zniechęcony nieobecnością na mszy w tygodniu poprzedzającym Boże Narodzenie, powiedział dzieciom, aby wyszły na zewnątrz i hałasowały rogami, puszkami i wszystkim innym, co mają pod ręką.

Zamieszanie budziło ludzi i przyciągało ich do kościoła. Z biegiem czasu przekształciło się to w imprezy uliczne, na których rywalizowały zespoły. Społeczności spędzają miesiące na projektowaniu wyszukanych platform i kostiumów na ekstrawagancką paradę. Malarze, stolarze, rzeźbiarze, krawcy i elektrycy to jedni z wielu artystów i rzemieślników, którzy współpracują przy tworzeniu spektaklu.

Są to zawody. Okolice w uczestniczących miastach są podzielone na dwie „partie”, które prześcigają się nawzajem dzięki cudownym pokazom, a ludzie w każdym wieku, rasy, klasy i religie angażują się i współpracują.

8. Oddychanie okrężne podczas występów Limbe, Mongolia

Technika wykonania pieśni ludowych wykonanych przez Limbe. Zdjęcie: Twitter

Wielcy jazzowi muzycy, od Sonny’ego Rollinsa po Wyntona Marsalisa, są znani ze swojej zdolności do utrzymywania nuty odpowiednio na saksofonie i trąbce przez kilka minut. Satchmo też to potrafił.

Ale na wieki przed tym, jak amerykańska publiczność ze zdumieniem słuchała czegoś, co wydaje się nadludzkim wyczynem, muzycy w Mongolii grali pojedyncze nuty na kończynach lub fletach wykonanych z drewna lub bambusa, przez długie odcinki bez przerwy.

To znak, że ktoś opanował okrężne oddychanie, praktykę jednoczesnego wdechu przez nos i wydechu ustami. W XIII wieku krajowi kowale jako pierwsi opracowali technikę wytwarzania przedmiotów dekoracyjnych. Ciągle dmuchali w rurę dmuchającą w płomień, aby zmiękczyć metal.

Występy Limbe to połączenie umiejętności muzycznych i wytrzymałości fizycznej, które wymaga intensywnego treningu. Młodzi studenci spędzają lata trenując ze starszymi pokoleniami. Koncerty zazwyczaj nie odbywają się w prestiżowych miejscach, ponieważ obecnie jest tak niewielu muzyków ćwiczących.

9. Wine Horses, Hiszpania

Zdjęcie: Twitter

Bieganie byków jest hiszpańskim zwyczajem znanym na całym świecie, ale konie zwracają uwagę na mniej znaną ekstrawagancję w kraju. Los Caballos del Vino, czyli konie winiarskie, biorą udział w wyścigu w Caravaca de la Cruz, mieście w południowo-wschodniej Hiszpanii, podczas Santísima Vera Cruz Fiesta, święta lokalnego, które odbywa się co roku przez pierwsze trzy dni maja. (Uroczystości w 2021 r. odwołane z powodu pandemii).

Czytaj: Pełne emocji i wspaniałych kolorów murale hiszpańskiej artystki.

Równolegle z imprezą artystyczną i atletyczną, impreza jest okazją dla około 60 „klubów” do zaprezentowania koni, które spędzają na hodowli i treningu przez cały rok. Każdy klub przybiera konia w płaszcz haftowany jedwabiem, klejnotami oraz złotą i srebrną nicią, często dostatecznie ozdobny, by pasował do królów elżbietańskich lub kolekcji couture Gucci.

W hołdzie dla koni, które przed wiekami przyniosły wino do zamku Caravaca De La Cruz na wzgórzu, dzisiejsze konie ścigają się 80 metrów w kierunku fortecy, ściskane przez dwóch przewodników z każdej strony biegnących razem z nimi. Tłum gromadził się na ulicach przed nimi jak Morze Czerwone. Koń, który przyjedzie pierwszy z czterema biegaczami wciąż trzymającymi, wygrywa.

Dzień 2 maja jest określony i ceniony za jedność, jaką wnosi do wspólnoty, co jest rzadkością we współczesnym życiu, nawet w małym hiszpańskim miasteczku.

10. Święto wiosny, Hidrellez, Macedonia Północna i Turcja

Zdjęcie: Twitter

W Turcji i w różnych częściach Bliskiego Wschodu prorok Hidir reprezentuje wiosnę i odrodzenie, a prorok Iljasz przynosi deszcze na suche ziemie. Według legendy spotkali się na Ziemi na początku maja. Ich spotkanie symbolizuje obrót od zimy do wiosny, okres odrodzenia, i jest upamiętniane każdego roku 6 maja, dzień znany dziś jako Hidrellez (połączenie ich imion; Ederlezi to termin, którego używają współcześni Romowie). Jest obchodzony przez Romów w Macedonii, którzy identyfikują się jako Turcy.

Święto odrodzenia i uzdrowienia, rytuały są nieformalne i zwykle odbywają się w małych wioskach i miasteczkach w pobliżu rzek lub innych źródeł wody, takich jak starożytne miasto Stip w centrum kraju i Skopje, 50 mil na wschód od Stip.

Zwyczaje Hidrellez są uważane za bardziej działalność społeczną niż formalnie organizowane festiwale. Tradycje obejmują zbieranie leczniczych ziół, konkurowanie w zawodach zapaśniczych i odwiedzanie świętych miejsc.

Ale główną atrakcją Hidrelleza są zwyczajowe pieśni – tureckie wiersze znane jako manis, których młodsze pokolenia uczą się od starszych. Manis mają swoje korzenie w starożytnym micie i są związane z wiarą w zjawiska nadprzyrodzone. Wypowiadają przekleństwa oraz błogosławieństwa i mówi się, że potrafią przewidzieć przyszłość.

johannesfloe.com – Art to remember