Jak zmienić zachowanie dziecka – bez kary?

0
115
views
Wielu rodziców zastanawia się czy karać dziecko, a jeśli już to jak powinna wyglądać kara dla dziecka za złe zachowanie. Zdjęcie: pl.freepik.com

Jak wychowywać dzieci bez kary?

„Skąd kiedykolwiek wziął się szalony pomysł, że aby dzieci radziły sobie lepiej, najpierw musimy sprawić, by poczuły się gorzej? Pomyśl, kiedy ostatnio czułeś się upokorzony lub potraktowany niesprawiedliwie. Czy miałeś ochotę współpracować lub robić to lepiej? ” – Jane Nelsen

Rodzice często są zaskoczeni, słysząc, że większość tego, co uważamy za dyscyplinę – klapsy, krzyk i konsekwencja – nie pomagają dzieciom stać się odpowiedzialnymi, samodyscyplinującymi się ludźmi. W końcu rodzice karzą, żeby dzieci nauczyły się zachowywać, prawda?

Ale dzieci uczą się poprzez to, co widzą. Najskuteczniejszym sposobem nauczania dzieci jest modelowanie i traktowanie ich tak, jak chcemy, aby traktowały innych: ze współczuciem i zrozumieniem. Kiedy bijemy, karzemy lub krzyczymy, dzieci uczą się zachowywać agresywnie.

Nawet symboliczne porzucenie daje dziecku wiadomość, że jest same ze swoimi strasznymi uczuciami właśnie wtedy, gdy najbardziej nas potrzebuje. W takich chwilach należy zapewnić dziecku bezpieczeństwo i serdecznie połączyć się emocjonalnie, aby pomóc dziecku przetworzyć uczucia, które wywoływały niepokój i złość.

Czytaj: Istnieje 8 rodzajów inteligencji dzieci. Jaki talent ma Twoje dziecko?

Nie oznacza to, że wyrzekamy się odpowiedzialności za kierowanie naszym dzieckiem poprzez wyznaczanie granic. Żadnego wybiegania na ulicę, żadnego bicia dziecka, żadnego sikania na dywan, żadnego zrywania tulipanów sąsiada, żadnego krzywdzenia psa. Ale nie musimy karać, aby ustalać lub utrzymywać takie granice.

Zastanawiasz się, w jaki sposób Twoje dziecko nauczy się nie robić tych rzeczy następnym razem, jeśli nie będziesz go „karcić”, kiedy je robi? W takim razie zakładasz, że musimy karać dzieci za „nauczenie lekcji”.

W rzeczywistości badania pokazują, że karanie dzieci powoduje jeszcze więcej złego zachowania.

Kara niszczy relacje między rodzicem a dzieckiem, więc dzieci nie chcą podążać za naszym przykładem. To sprawia, że dziecko jest wściekłe i defensywne. Zlewa sytuację adrenaliną i innymi hormonami walki, ucieczki i wyłącza rozumujące, współpracujące części mózgu.

Dzieci szybko zapominają o „złym” zachowaniu, które doprowadziło do ich ukarania; po prostu przechodzą do defensywy. Jeśli czegoś się dowiedzą, to kłamią, żeby nie dać się złapać. Kara odłącza nas od naszych dzieci, więc mamy na nie mniejszy wpływ. Po prostu kara uczy złych lekcji.

Jeśli zamiast tego możemy pozostać uprzejmi, gdy stawiamy granice, stworzymy mniej dramatów, a więcej miłości. Nasze dzieci są wtedy bardziej skłonne zaakceptować nasze ograniczenia i wziąć na siebie odpowiedzialność. Ponieważ widzą nas, swoich rodziców, jako wzory do naśladowania pod względem samoregulacji emocjonalnej, uczą się kierować własnymi emocjami – a tym samym swoim zachowaniem.

Czytaj: Podwyżki za parking w rejonie Morskiego Oka

Jak więc możemy wychowywać dzieci bez kar?

1) Reguluj własne emocje.

W ten sposób dzieci uczą się zarządzać swoimi emocjami. Jesteś wzorem do naśladowania. Nie działaj, kiedy jesteś zdenerwowany. Weź głęboki oddech i poczekaj, aż się uspokoisz, zanim zajmiesz się sytuacją. Oprzyj się pokusie zastosowania kary; to zawsze przynosi odwrotny skutek.

2) Współczuj uczuciom.

Kiedy Twoje dziecko zostanie porwane przez adrenalinę i inne hormony walki lub ucieczki, nie nauczy się niczego. Zamiast pouczać dziecko, uprzedzaj złe zachowanie za pomocą „Time-In”, w którym zostajesz z nim i uznajesz jego uczucia. To nie jest kara, ale okazja do ponownego połączenia się, aby mógł uzyskać regulację emocjonalną.

Jeśli dojdzie do załamania, nie próbuj z dzieckiem dyskutować. Po prostu stwórz bezpieczeństwo swoim współczuciem, aby dziecko mogło wyrazić i przepracować emocje, które kierują jego złym zachowaniem. Potem dziecko poczuje się o wiele lepiej i będzie bliżej Ciebie, będzie otwarty na Twoje przewodnictwo.

3) Udziel wsparcia, aby mogli się uczyć.

Rozważmy przykład nauki korzystania z nocnika. Na początku jesteś bardzo zaangażowany. Stopniowo dziecko bierze na siebie większą odpowiedzialność i ostatecznie robi to samo. Ta sama zasada dotyczy uczenia się mówienia „Dziękuję” i wielu innych rzeczy: pamiętania o posprzątaniu pokoju, karmieniu zwierzaka, odrabiania lekcji i większości innych rzeczy, o których możesz pomyśleć.

Rutyny zapewniają dziecku „rusztowanie” do nauki podstawowych umiejętności, podobnie jak rusztowanie zapewnia strukturę, dzięki której budynek nabiera kształtu. Możesz być wściekły, że córka znowu zapomniała swojej kurtki, ale krzykiem nie sprawdzisz, że dziecko szybciej zapamięta. Będzie zupełnie odwrotnie.

Czytaj: Jeśli dajesz klapsy swoim dzieciom, będą one miały problemy w życiu dorosłym

4) Połącz się, zanim poprawisz.

Połącz się z dzieckiem, zanim poprawisz, i pozostań w kontakcie, nawet podczas prowadzenia, aby obudzić w dziecku pragnienie bycia najlepszym sobą. Pamiętaj, że dzieci źle się zachowują, gdy czują się źle ze sobą i są od nas odłączone.

  • Nawiązuj miły kontakt wzrokowy: „Wygląda na to, że jesteś naprawdę zdenerwowana Karolino”.
  • Połóż dłoń na jej ramieniu: „Wygląda na to, że boisz się powiedzieć mi o ciastku”.
  • Schyl się do jej poziomu i spójrz jej w oczy: „Wygląda na to, że jesteś naprawdę smutna… Słucham. Opowiedz mi, co się stało”.
  • Podnieś ją: „Nic ci dzisiaj nie idzie dobrze, prawda?”

5) Wyznaczaj granice – ale wyznaczaj je z empatią.

Oczywiście musisz obstawać przy pewnych zasadach. Ale możesz też uznać perspektywę dziecka. Kiedy dzieci czują się zrozumiane, są bardziej zdolne do zaakceptowania naszych ograniczeń. Jeśli to możliwe, daj wybór lub przekierowanie na temat tego, co dziecko MOŻE zrobić, aby zaspokoić swoje potrzeby lub rozwiązać problem.

  • „Wygląda na to, że chciałeś, aby Twoja siostra się ruszyła, więc ją popchnąłeś. Żadnego pchania; pchanie boli. Następnym razem powiedz siostrze: ‚Rusz się, proszę!’”
  • „Bez gryzienia! To bardzo boli! Powiedz swojemu bratu przepraszam.”
  • „Chciałbyś móc grać dłużej… trudno jest przestać grać i przygotować się do łóżka. Chodźmy…”
  • „Żadnego rzucania piłką w domu. Możesz wyjść z piłką na zewnątrz”.

6) Naucz dzieci naprawy.

Zacznij od wczesnej lekcji, że wszyscy sami sprzątamy swój bałagan, rzeczowo chwytając papierowe ręczniki i pomagając dziecku w sprzątaniu rozlanego mleka, bez poczucia winy i wstydu.

Kiedy będzie trochę starszy, zasugeruj, że gdy się uspokoi, może znaleźć sposób na pogodzenie się z siostrą po walce: czy chciałaby się przytulić? pograć w grę? Nie także wstydź się i przepraszaj. Dziecko podąży Twoimi śladami.

7) Pamiętaj, że każde „złe zachowanie” jest wyrażeniem uzasadnionej potrzeby.

Dziecko ma powód, nawet jeśli myślisz, że nie jest dobry. Jego zachowanie jest okropne? Musi czuć się okropnie w środku. Może potrzebuje więcej snu, więcej czasu z Tobą, więcej przestojów, więcej szansy na płacz i uwolnienie tych denerwujących emocji, które wszyscy przechowujemy? Zajmij się podstawową potrzebą, a wyeliminujesz złe zachowanie.

8) Mów TAK

Dzieci zrobią prawie wszystko, o co poprosimy, jeśli złożymy prośbę z kochającym sercem. Znajdź sposób, aby powiedzieć TAK zamiast NIE, nawet podczas ustalania limitu.

„TAK, czas posprzątać i TAK, pomogę ci i TAK możemy zostawić Twoją wieżę i TAK możesz na to warczeć i TAK, jeśli się pośpieszymy, przeczytamy dodatkową historię i TAK możemy sprawić sobie radość i TAK uwielbiam Cię”.

Twoje dziecko odpowie z hojnością ducha, dostosowując się do Ciebie.

9) Połącz się ponownie z dzieckiem każdego dnia.

Pamiętaj, że każda interakcja jest okazją do połączenia lub rozłączenia. I raz dziennie wyłącz telefon, zamknij komputer i powiedz dziecku:

„Ok, jestem cały Twój przez następne 20 minut. Co powinniśmy zrobić?”

Podążaj za dziecka przykładem. Świat jest pełen upokorzeń dla dzieciaków, więc przez te 20 minut po prostu bądź niekompetentnym dorosłym i pozwól mu wygrać w grę. Chichot wyzwala stłumione lęki i niepokój, więc graj, chichotaj, bądź głupiutki. Walcz na poduszki. Tul się. Pozwól dziecku powiedzieć, co myśli, pozwól mu narzekać lub płakać. Po prostu zaakceptuj wszystkie te uczucia. Bądź w 100% obecny. Poczucie rozkoszy w Twoim dziecku może być najważniejszym czynnikiem w jego rozwoju.

10) Pamiętaj, że więź i współczucie to sekrety, które pomagają dzieciom CHCIEĆ podążać za Twoim przykładem.

Wpływ na nasze dziecko mamy tylko wtedy, gdy czuje się z nami związane. Czuje więź tylko wtedy, gdy czuje się zrozumiane, kiedy odpowiadamy ze współczuciem i akceptacją zamiast osądu.

Ale współczucie nie jest tylko dla Twojego dziecka. Zacznij od siebie. Nie możesz być kochającym rodzicem, jeśli czujesz się źle ze sobą, tak samo jak Twoje dziecko nie może zachowywać się „dobrze”, jeśli czuje się źle ze sobą.

Kiedy wszystko inne zawiedzie, przytul się mocno. Następnie mocno przytul swoje dziecko. Połączenie i współczucie odmieni każdy związek, każdą relację.

Nie wierzysz w to? Spróbuj w tym tygodniu nadać priorytet więzi i współczuciu i zobacz, jakiego cudu możesz dokonać.

johannesfloe.com – Art to remember