Obawy o roślinność dla pszczół

0
22
views
Trudno sobie w ogóle wyobrazić istnienie pszczół bez roślin dostarczających im pożywienie – pyłek i nektar. Zdjęcie: PIXABAY

Detektywistyczne prace DNA nad miodem dały rzadki wgląd w nawyki żerowania pszczół miodnych.

Naukowcy wykorzystali narzędzia genetyczne, aby odkryć, jakie rośliny zapylacze odwiedzali na wsi.

Porównali to z badaniami z 1952 roku, w których odkryli duże zmiany w dzikich kwiatach dostępnych dla pszczół.

W latach pięćdziesiątych pszczoły miodne zbierały głównie pyłek i nektar z koniczyny białej. Dziś tej rośliny nie ma zbyt wiele, więc szukają alternatyw.

Teraz pszczoły zbierają głównie z kapusty rzepak i niecierpka gruczołowatego.

Istnieją obawy, że pszczołom miodnym i innym istotnym zapylaczom kończą się zapasy żywności, ponieważ dzikie kwiaty znikają z żywopłotów i pól.

„Widzieliśmy te poważne zmiany w krajobrazie Wielkiej Brytanii, a pszczoły miodne pokazały nam to na podstawie próbek miodu” – powiedziała BBC News dr Natasha de Vere, szef ochrony i badań w National Botanic Garden of Wales.

Dr powiedziała, że dzisiejsze systemy rolnicze nie mają wystarczającej ilości nektaru dla zapylaczy, a większość siedlisk dla pszczół to łąki, które są „rodzajem zielonej pustyni”.

„Na tych pastwiskach nie ma już nic, co by tak naprawdę kwitło, podczas gdy w latach pięćdziesiątych na tych pastwiskach rosła koniczyna biała i inne dzikie kwiaty”.

Czytaj: McDonald’s stworzył restaurację dla… pszczół!

Koniczyna biała była głównym źródłem pożywienia w 1952 roku. NATASHA DE VERE, BBC.

Aby dojść do swoich ustaleń, naukowcy przeanalizowali setki próbek miodu przesłanych przez pszczelarzy w całym kraju, po apelu w programie telewizyjnym BBC Gardeners ‚World.

Próbki zostały przeanalizowane za pomocą kodów kreskowych DNA, w których fragmenty DNA roślin są identyfikowane w pyłku uwięzionym w miodzie.

W historycznych badaniach przyjrzano się również ziarnom pyłku w miodzie, ale różne rośliny zidentyfikowano, badając strukturę pyłku pod mikroskopem.

Odkryli, że koniczyna biała – ulubione źródło nektaru dla pszczół miodnych w 1952 roku – jest nadal ważna, ale jest używana o wiele rzadziej, ponieważ roślina jest coraz rzadsza.

Zamiast tego pszczoły miodne przestawiły się na jeżyny; kapustę rzepak, roślinę, którą zaczęto uprawiać od lat 60-tych XX wieku; oraz niecierpek gruczołowaty, roślinę, która szybko rozprzestrzenia się po terenach wiejskich.

johannesfloe.com – Art to remember

Pszczelarze przysłali ponad 400 próbek z uli. Zdjęcie: PIXABAY

W ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci krajobraz Wielkiej Brytanii zmienił się dramatycznie. Intensyfikacja rolnictwa po II wojnie światowej oznaczała zniszczenie żywopłotów i lasów, zwiększenie powierzchni pól i uprawę nowych upraw.

Rzepak został po raz pierwszy uprawiany pod koniec lat 60. XX wieku, przy dużym wzroście produkcji w ostatnich latach.

W krajobrazie, szczególnie wzdłuż brzegów rzek i na poboczach dróg, pojawił się również niecierpek gruczołowaty. Kiedy pszczoły miodne żerują na niecierpku, wracają do ula z wybielonym pyłkiem pokrywającym ich ciała, przez co nazywają się „pszczoły duchy”.

Czytaj: W Holandii na dachach przystanków pszczoły mają swój raj

Rekomendacje z badań obejmują:

  • Zapewnienie żywopłotów wypełnionych kwiatami z obrzeżami jeżyn i łąk bogatych w dzikie kwiaty.
  • Zmiany na murawach zdominowanych przez niewielką liczbę gatunków traw, na których jest niewiele kwiatów, aby utrzymać pszczoły. Zapewnienie koniczyny białej i innych kwiatów w tym środowisku poprawiłoby zasoby nektaru dla pszczół miodnych i innych zapylaczy.

Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie Communications Biology.

Szukasz pracy? Koniecznie zajrzyj na pl.jooble.org