Ponad 98% historii ludzkości jest nieudokumentowane

0
70
views
Czy kiedykolwiek poznamy sekret pochodzenia człowieka? Zdjęcie: Twitter/cobbles&cryptos.cc

Współcześni ludzie po raz pierwszy pojawili się około 300 000 lat temu, ale udokumentowana historia sięga zaledwie 5000 lat, co oznacza, że ponad 98% historii ludzkości jest nieudokumentowane.

Homo sapiens, pierwsi współcześni ludzie, wyewoluowali ze swoich wczesnych przodków hominidów między 200 000 a 300 000 lat temu i rozwinęli umiejętność posługiwania się językiem około 50 000 lat temu.

Jak żyli ludzie około 300 000 lat temu?

W czasach dramatycznych zmian klimatycznych 300 000 lat temu Homo sapiens wyewoluowali w Afryce. Podobnie jak inni wcześni ludzie, którzy żyli w tym czasie, zbierali i polowali na żywność, a także wyewoluowali zachowania, które pomogły im odpowiedzieć na wyzwania związane z przetrwaniem w niestabilnym środowisku.

Pierwsi współcześni ludzie zaczęli wyprowadzać się poza Afrykę około 70 000-100 000 lat temu.

Ludzie są jedynym znanym gatunkiem, który z powodzeniem zaludnił, przystosował się i znacząco zmienił wiele różnych regionów lądowych na całym świecie, co ma głęboki wpływ historyczny i środowiskowy.

Zdjęcie: yourgenome.org

Ilu ludzi było 300 000 lat temu?

Dziewięć gatunków ludzi chodziło po Ziemi 300 000 lat temu. Teraz jest tylko jeden. Neandertalczycy, Homo neanderthalensis byli krępymi myśliwymi przystosowanymi do zimnych stepów Europy. Spokrewnieni denisowianie zamieszkiwali Azję, podczas gdy bardziej prymitywny Homo erectus mieszkał w Indonezji, a Homo rhodesiensis w środkowej Afryce.

Wraz z nimi przetrwało kilka gatunków o małych mózgach: Homo naledi w Afryce Południowej, Homo luzonensis na Filipinach, Homo floresiensis w Indonezji oraz człowiek z jaskini Maludong. Biorąc pod uwagę, jak szybko odkrywamy nowe gatunki, prawdopodobnie więcej czeka na odkrycie.

10 000 lat temu wszyscy zniknęli. Zniknięcie tych innych gatunków przypomina masowe wymieranie. Ale nie ma oczywistej katastrofy środowiskowej – erupcji wulkanów, zmiany klimatu, uderzenia asteroidy – które ją napędzają. Zamiast tego, czas wyginięcia sugeruje, że było to spowodowane rozprzestrzenianiem się nowego gatunku, ewoluującego 260 000-350 000 lat temu w Afryce Południowej: Homo sapiens.

Popularne: Co zrobić z dzieckiem homo sapiens? – sonda uliczna podbija Internet, a odpowiedzi ludzi są przerażające.

Gdzie był początek?

Zanim opowiemy historie składające się na historię świata, warto zapytać: od czego zaczniemy? Gdzie zaczęły się nasze ludzkie historie?

Homo sapiens należy do grupy zwanej hominidami (człowiekowate), która była najwcześniejszymi stworzeniami podobnymi do człowieka. Opierając się na dowodach archeologicznych i antropologicznych, uważamy, że hominidy oddzieliły się od innych naczelnych gdzieś pomiędzy 2,5 a 4 milionami lat temu we wschodniej i południowej Afryce. Chociaż w rodzinie hominidów istniał pewien stopień różnorodności, wszyscy mieli wspólną cechę dwunożności, czyli umiejętność chodzenia w pozycji wyprostowanej na dwóch nogach.

Koniecznie zajrzyj na f7.pl

Ewolucja

Naukowcy mają kilka teorii na temat ewolucji wczesnych hominidów. Pierwsza, hipoteza suchości, sugeruje, że wczesne hominidy były bardziej przystosowane do suchego klimatu i ewoluowały wraz z ekspansją suchych obszarów sawanny Afryki.

Zgodnie z hipotezą sawanny, wczesne żyjące na drzewach hominidy mogły zostać wypchnięte ze swoich domów, ponieważ zmiany środowiskowe spowodowały kurczenie się obszarów leśnych i powiększanie rozmiarów sawanny. Te zmiany, zgodnie z hipotezą sawanny, mogły spowodować, że przyzwyczaili się do życia na ziemi i chodzenia w pozycji pionowej zamiast wspinania się.

Hominidy nadal ewoluowały i rozwijały unikalne cechy. Ich zdolności mózgowe wzrosły i około 2,3 miliona lat temu hominid znany jako Homo habilis (człowiek zręczny) zaczął wytwarzać i używać prostych narzędzi. Milion lat temu niektóre gatunki hominidów, zwłaszcza Homo erectus (człowiek wyprostowany), zaczęły migrować z Afryki do Eurazji, gdzie zaczęły dokonywać innych postępów, takich jak kontrolowanie ognia.

Chociaż kiedyś było wiele rodzajów hominidów, pozostał tylko jeden: Homo sapiens (człowiek rozumny). Wymieranie jest normalną częścią ewolucji, a naukowcy nadal snują teorie, dlaczego inne gatunki hominidów nie przetrwały. Mamy pewne wskazówki, dlaczego niektórym gatunkom udało się przetrwać gorzej niż innym, takie jak niezdolność do radzenia sobie z konkurencją o pożywienie, zmiany klimatu i erupcje wulkanów.

Czytaj: Najmądrzejsza przypowieść o życiu człowieka

Migracje i zaludnienie Ziemi

Jak dużo i dlaczego?

Między 70 000 a 100 000 lat temu Homo sapiens zaczęli migrować z kontynentu afrykańskiego i zaludniać części Europy i Azji. Dotarli na kontynent australijski w kajakach gdzieś między 35 000 a 65 000 lat temu.

Naukowcy badający masy lądowe i klimat wiedzą, że plejstoceńska epoka lodowcowa stworzyła most lądowy, który połączył Azję i Amerykę Północną (Alaska) ponad 13 000 lat temu. Powszechnie akceptowaną teorią migracji jest to, że ludzie przekroczyli ten most lądowy i ostatecznie wyemigrowali do Ameryki Północnej i Południowej.

W jaki sposób nasi przodkowie byli w stanie dokonać tego wyczynu i dlaczego podjęli decyzję o opuszczeniu swoich domów? Rozwój języka około 50 000 lat temu pozwolił ludziom planować, rozwiązywać problemy i skutecznie się organizować. Nie możemy być pewni dokładnych powodów, dla których ludzie po raz pierwszy wyemigrowali z kontynentu afrykańskiego, ale prawdopodobnie było to skorelowane z wyczerpywaniem się zasobów (takich jak żywność) w ich regionach i rywalizacją o te zasoby. Gdy ludzie byli w stanie przekazać te obawy i zaplanować plany, mogli wspólnie ocenić, czy presja w ich obecnym domu przewyższa ryzyko wyjazdu w poszukiwaniu nowego.

Rozprzestrzenianie się Homo sapiens. Zdjęcie: Wikimedia Commons.

Adaptacja i wpływ na przyrodę

Kiedy ludzie migrowali z Afryki do chłodniejszych klimatów, robili ubrania ze skór zwierzęcych i rozpalali ogniska, aby się ogrzać; często palili ogień przez całą zimę. Wyrafinowana broń, taka jak włócznie, łuki i strzały, pozwalała skutecznie zabijać duże ssaki. Wraz ze zmieniającym się klimatem te metody polowania przyczyniły się do wyginięcia gigantycznych ssaków lądowych, takich jak mamuty, olbrzymie kangury Procoptodon i mastodonty.

Oprócz polowania na zwierzęta i zabijania ich w samoobronie, ludzie zaczęli wykorzystywać zasoby ziemi w nowy sposób, kiedy budowali półstałe osady. Ludzie zaczęli przestawiać się z koczowniczego stylu życia na stałe domy, wykorzystując znajdujące się tam zasoby naturalne. Półtrwałe osiedla byłyby budulcem ustabilizowanych społeczności i rozwoju praktyk rolniczych.